Transporte público

Vivir nunha cidade como Compostela, que permite ir andando a moitos sitios dado que as distancias son asequibles, fai que use pouco o transporte público, pero aínda usándoo pouco é raro que pase 2 semanas sen subirme a algún autobús para ir a algún sitio.

Estas viaxes esporádicas permítenme ter unha opinión sobre o servizo, que se pode resumir en: mellorable e modernizable. Pero vamos por partes, porque este artigo ten varios motivos de fondo.

O motivo principal que me levou a escribilo é o enfado que tiven cando intentei coller un autobús, concretamente a liña 15, na parada de Lope Gómez de Marzoa. A frecuencia dos autobuses da liña 15 é de 20 minutos, e comeza o percorrido en dirección ao Campus Norte enfrente dos Colexios Maiores. Habitualmente arredor dos minutos 3, 23 e 43 e cada hora pasa pola parada de Lope Gómez de Marzoa. Eu cheguei á parada á hora en punto, agardando que o autobús pasara ao longo dos seguintes 3 minutos, cousa que non sucedeu. Agardei ata 5 minutos, pero a miña paciencia debía ser escasa porque decidín que lle deran ao autobús, que iba andando e punto. E isto é algo que ten unha fácil solución, e que os directivos de TUSSA (a empresa pública encargada da xestión do transporte urbano de Santiago) parece que non queren acabar de ver.

Calquera usuario de calquera servizo de transporte quere saber cando vai poder subirse a ese transporte, e iso é o que TUSSA non quere ofrecer.  É certo que dende hai uns anos se colocaron en unhas cantas paradas pantallas informativas dos tempos de chegada do autobús. A pesar de que están, e funcionan… bastante ben para o que adoitan funcionar as cousas, ségueme parecendo bastante absurdo a día de hoxe ter que acercarte á parada do autobús para ver a que hora vai pasar, sempre e cando a túa parada conte con pantalla, claro.

Das 3 cidades máis representativas, Vigo e Coruña por tamaño e Santiago por capital, Compostela é a única que ofrece un servizo de transporte urbano que non informa por ningún outro medio que non sexa as pantallas das súas paradas canto falta para que chegue o autobús. Pantallas que por outro lado, teñen un funcionamento… mellorable. Non é a primeira vez que chego a unha parada, a pantalla non amosa a liña que quero coller, polo tanto non non sei canto falta para que chegue. Despois chega o autobús desa liña e a pantalla comeza a amosar a liña indicando que o autobús está na parada.

Dende hai xa bastante tempo a empresa relaciónase cos seus usuarios mediante Facebook e Twitter, e hai que recoñecer que contestan sempre, e de xeito bastante rápido e efectivo, agás nun tema. Nunca contestan nada sobre a aplicación móbil que levan prometendo… non sei canto tempo. Igual non son dous anos como di esta usuaria no Facebook, pero dende logo hai moito tempo que se comezou a falar da aplicación móbil do Transporte Urbano de Santiago.

Hai xa anos a empresa ofrecía a través da web urbanoscompostela.com os tempos de chegada a cada parada, se recordo ben, información que desapareceu desa web, que por outro lado o único cometido que ten é a de duplicar a web oficial (tussa.org), xa que contido interesante non ten ningún.

Tanto eu como outros moitos bombardeamos regularmente por Twitter á empresa preguntando pola aplicación móbil, pola publicación dunha API ou por algunha información, por ínfima que sexa, que nos faría ver algo de luz sobre este tema. Nunha das motias conversas co CM da empresa (https://twitter.com/IsaacCF/status/369404425627918337) comenta que están estudando posibilidades, que queren chegar a todo o mercado incorporando Blackberry, pero que as “liñas da app están listas”. Por outra parte, menos mal que a golpe de agosto esas liñas estaban listas porque a 4 de xaneiro (https://twitter.com/maisbus/status/287178725957726209) contaban que nos próximos meses estivese lista. Van case 11 meses. E apostaría algo a que chegarán os 12 meses e non teremos a aplicación. Entón pasarase de “próximos meses” a “un ano”.

Algo a que non vin que responderan nunca foi á posibilidade da publicación dunha API para o acceso aos datos, cousa máis que lóxica por outra parte dado que é un servizo público.

Hai un último detalle polo que sinto curiosidade: saber quen está facendo ese desenvolvemento do que hai “liñas” xa establecidas. No sitio web da empresa, no Perfil do Contratante (http://tussa.org/web/xestions/contratacions.php?lg=gal) non hai nada referente a este tema. Non teño excesiva confianza nas grandes empresas de Santiago en canto a desenvolvementos decentes en apps móbiles, visto o visto, e apostaría a que está contratada a unha grande… polo que, espero equivocarme de cheo e ter que rectificar neste mesmo blog en breve, pero a app podería ser algo desastroso se siguen as liñas de algúns desenvolvementos publicados por aí.

Para que a empresa conteste a todas as preguntas que fun deixando por aí arriba resúmoas a continuación:

  • Haberá unha aplicación móbil dentro dos próximos 3 meses?
  • Publicarase unha API para acceso aos datos en tempo real?
  • Publicaranse en Google Maps as rutas e datos en tempo real?
  • A qué empresa se lle adxudicou o desenvolvemento?

Espero que ben nos comentarios, por Twitter, por email, Facebook ou como considere a empresa conteste a estas preguntas.

Publicado en: administración pública, santiago

Un cuarto de século

25Hai nada que estiven de cumpreanos. A verdade e que este ano non lle fixera moito caso, como case todos os anos, pero entre o comezo de curso que me tiña algo desorientado e o cambio de domicilio pois acentuou o feito de que non lle fixera moito caso, alomenos ata que Carol me comentou que iba cumprir un cuarto de século.

Aínda que digo moi habitualmente que “vou vello”, a verdade é que o digo máis en broma que outra cousa, e ter 25 anos non me causaba ningunha sensación ao respecto, pero visto dende a perspectiva do século… o conto cambia. Cumprir máis dun cuarto da vida (non creo eu que chegue aos 100 anos) ben merece algunha reflexión.

A reflexión que podo facer sobre este cuarto de século é que estou contento. Non chimpo de alegría todos os días, claro que non, pero tampouco teño unha vida que poida denominar infeliz, sobre todo vendo co que nos machacan cada día nas noticias.

Como lle pasa a todo o mundo, hai momentos nos que eres máis feliz, menos feliz ou inmensamente triste, pero eses momentos tan malos é mellor non facelos aflorar en exceso, porque, na miña opinión, só consiguen transportarte a eles e volver a estar inmensamente triste.

Indo un pouco cara atrás estou, en xeral, contento coas decisións que fun tomando. Vinme para Santiago hai xa 8 anos, coa intención de aprender todo o posible sobre imaxe e son, que daquela era o que quería facer da miña vida. Estudei un ano nunha academia onde aprendín gran parte do que sei dese tema, e onde fixen coñecidos e algún que outro amigo. Alí acerqueime un pouco máis á informática, que xa estaba totalmente pegado, pero decidín meterme nun ciclo superior, e creo que foi unha das decisións máis acertadas. Foi onde vin auténtica paixón pola ensinanza por parte da maior parte dos profesores, e onde aprendín un montón de informática. Foron 2 anos nos que volvín a recuperar a esperanza na ensinanza, despois de un desastroso bacharelato no que sufrín e moito a incompetencia da maior parte do profesorado, con honrosas excepcións, iso si.

Acerqueime ao mundo da hostelería tamén, brevemente, da man de Manel Oliveira, onde aprendín o pouco que sei do mundo este. Aprendín pouco porque estiven pouco tempo, pero estou bastante contento cos conceptos básicos que coñezo sobre viños, licores, destilados, servizos, texturas e sabores.

No medio diso tomei outra das decisións que máis orgulloso estou, dicir que si a colaborar coa directiva dunha asociación benéfica xurdida a raíz dun programa de radio, onde vin que neste país, a pesar dos pesares, queda unha cantidade inxente de humanidade. Toneladas de alimentos repartidas en campañas de Nadal, xuntanzas de miles de persoas onde aprendín que, coa axuda suficiente, todo é posible, incluso xuntar 35000 persoas e organizalo entre 3.

Despois de moitas voltas, moitas preguntas a amigos e moitos empuxóns por parte de Víctor metinme na carreira. Non podo dicir que me arrepinta disto, sobre todo porque alí coñecín a moita xente que considero amigos. Despois tamén coñecín a outras persoas que superaron ese nivel, e que agora non podo nin quero imaxinarme sen falar con elas. Agora vivo con unha delas, a máis importante sen dúbida, Silvia, e esa foi outra das decisións que máis feliz me fixo. Compartir piso é unha das cousas máis difíciles, atopar o compañeiro ideal é unha lotería, e eu tiven a sorte de convivir sempre cos meus mellores amigos, tanto na época anterior como agora, e iso fai que volver á casa cada día non sexa un suplicio senon algo que estás desexando, o cal despois das clases que hai que aturar, dos enfados que a USC pode producir día tras día, é un auténtico alivio.

Da universidade a verdade, podo dicir máis cousas malas que boas, xa que conseguiu amargarme máis veces que facerme feliz. Profesores ineptos, normativas absurdas e horas e horas invertidas en cousas que non serviron para nada, pero iso xa está longo e tendido explicado noutros posts. Do bo quédome, aparte dos amigos, da visión do mundo dende a perspectiva universitaria, que ten a súa parte de interese. Non se acerca en nada á realidade, pero creo que está ben coñecer esta visión.

En definitiva, un cuarto de século, un monte de vivencias de moitos tipos, e o 90% do tempo só me acordo das boas, co que son máis feliz, ou alomenos o intento.

Sede felices, facede o que queirades facer, e se hai unha mínima posibilidade de que digades que si a unha proposta, facédeo, en todos os sitios se aprende.

Publicado en: reflexións, universidade, vida

Motivación

Queixábase Ricardo Galli hai uns días nun post de que os seus alumnos, á hora de programar, non eran capaces de detectar erros, e que esperaban que o profesor resolvese os problemas cos que se atopasen ou que non relacionaban conceptos de unhas materias con outras.

Teño que darlle en parte a razón, pero non creo que sexa únicamente culpa dos alumnos todo iso.

É certo que teño a sensación que dende hai uns anos para aquí, conforme pasan promocións do Grao de Enxeñería Informática por diante miña, e sobre todo este ano que compartín clase cos recén chegados, hai menos interese. Igual simplemente o expresan doutra maneira, pero todos os compañeiros de cursos superiores que compartimos aula con eles coincidimos en que son, alomenos, moito menos respetuosos. Falan en clase, molestan e, ou non se dan conta ou lles da igual. Esta falta de atención ao profesor reflexa menos educación, iso dende logo, pero non sei se necesariamente reflexa falta de interese.

Está claro que sí teñen un interese, igual que o temos todos, é o de aprobar. O de chegar ao 5, para liberarse de unha asignatura e estar máis cerca do tan ansiado título. E igual ese é o problema, que o interese está no “5.0 APROBADO” de USC.NOTAS.

Eu, a un curso de rematar o Grao, estou queimado. Moi canso da Universidade, de normativas sen moita lóxica, de funcionarios que asisten ao posto de traballo, pero que non realizan o traballo, de adicar horas e horas para obter resultados pouco satisfactorios, e de ter que pelexar por intentar mellorar a calidade docente, cando o lóxico sería que a calidade viñese implícita. Cando levas 4 anos, entendo estar queimado, non amosar interese, intentar chegar ao 5.0 e librarse de unha asignatura, pero non cando levas un curso.

Se as promocións chegan ao final do primeiro curso ata as narices, e falan en clase, non intentan contradicir ao profesor, non preguntan… cando cheguen a 4º farano con ganas de matar a profesores. Con máis das que tivemos nos.

Igual os alumnos sí que veñen con menos ganas de traballar das que traían hai uns anos, pero igual se podería facer máis atractivo e interesante o currículum das materias para poder manter esa chispa e esas ganas de aprender que se lle presupoñen aos alumnos cando entran. É realmente necesario que a maior parte dos profesores de Matemáticas cheguen, enchan a pizarra con teoremas, corolarios e demostracións, e que ninguén explique a utilidade de saber iso? Se queremos que os alumnos teñan interese, igual deberían facerse as materias interesantes.

Outra cousa que comenta Galli no artículo é que os seus alumnos son incapaces de relacionar conceptos de persas materias. É moi probable que sexa certo, porque para relacionar conceptos é necesario telos moi claros, e a claridade de conceptos é algo bastante menos habitual do que debería debido á abstracción coa que se conta todo, e tamén debido á falta de tempo para asimilar os conceptos, e moitas veces, debido á mala explicación ou á mala maneira de pretender que os entendamos, con prácticas sen sentido.

É bastante desesperante ver como se desperdician horas e horas de clase, e fóra de clase, en facer prácticas coas que buscas que ao profesor lle guste cando a vexa; en entender conceptos que na vida volverás a ver; ou en estudar para exames que aprobarás en función do humor do profesor á hora de poñer o exame e correxilo.

En resumo, é probable que as novas xeneracións vaian a peor, teñan menos interese e esperen que os problemas se resolvan sós; pero tamén é certo que ese camiño se pode cambiar. Os docentes non teñen que ser un mero vehículo de información (que algúns nin a iso chegan), teñen que saber transmitirlle aos seus alumnos a paixón que eles teñen pola materia que imparten. Claro que isto leva a outro problema. Como vai ter paixón alguén pola materia que imparte se lle tocou por ser o máis novo do departamento e na vida estudou iso?

Publicado en: Sin categoría

Maneiras de aprender

Maneiras de aprender

Durante toda a vida aprendemos cousas, que poden ser máis ou menos útiles, pero gran parte desas cousas non as cremos totalmente ata que as poñemos en práctica. Ou sufrimos as consecuencias de non aplicar o aprendido.

A historia que vou contar vai de materias inútiles, inexperiencia e sobre todo dificultade para dicir non.

Unha das materias que calquera enxeñeiro informático estuda ao longo da carreira é Enxeñería do Software. Ao longo da materia explícase o que é o software, os procesos de enxeñería para elaborar un software, as metodoloxías para o desenvolvemento, a documentación necesaria para que todo o desenvolvemento se leve a cabo de maneira axeitada e miles de cousas máis. Os profesores énchense a boca con normativas ISO, estándares IEEE e demais.

Ti xa vas intuíndo que a realidade non é tan bonita como os académicos a pintan… e que dende logo pretender facer toda a documentación que din que hai que facer, encher todas esas plantillas que din que hai que encher, e validar e revalidar por miles de persoas distintas é algo que nun desenvolvemento real dun producto é… cando menos, complexo.

Superamos as 130 páxinas documentando como se supón que din os estándares un software que non superaba as 200 liñas de código, para conseguir esa documentación nun software real fai falta un equipo únicamente encargado diso, cousa pouco habitual cando se fala de empresas pequenas.

A pesar de todo isto a ti quédache a esperanza de que algo do que viches fora útil… pero nada máis lonxe da realidade.

Mentres aprendíamos todo iso de estándares, documentos e demáis alguén lanzou por Twitter unha proposta para facer un traballo. Eu intuía de que ía o conto, e a verdade apetecíame moito facelo, así que dixen que si, enganchei polo medio a Silvia, Rubén e Adrián e reunímonos con quen ofrecía o traballo.

A proposta gustábame, presentárama esta persoa había cousa de un ano, e agora tratábase de facela para outro país, pero básicamente era o mesmo. Tratábase dun proxecto algo grande, pero asumible para 4 persoas.

Deberíamos ter sospeitado que todo non ía ir moi ben cando á pregunta “ao ser un proxecto para a administración, teremos algún documento oficial coas especificacións non?” a resposta foi “non non, isto decidímolo todo nós”. E tiñamos que ter sospeitado moito máis cando nos din que martes da seguinte semana hai que entregar 3 propostas de deseño da web… aínda que case seguro se quedarán con unha similar a doutro proxecto.

E ese foi o primeiro erro. Aceptar o proxecto, acordar un prezo, e non asinar un contrato especificando todo. E o segundo foi aceptar que a primeira data de entrega xa fose absurda.

Ademáis do apretado da primeira data de entrega, sumábase que había que traballar con tecnoloxías que non coñecíamos moito, polo que montar o entorno de desenvolvemento xa levou unhas cantas horas.

Cada día que pasaba había máis presa para entregar cousas, e o desenvolvemento complicábase porque non había nada especificado, ían xurdindo ideas que había que ir metendo. A idea inicial foi medrando sen moito control pola nosa parte, e o código tamén, polo que acabou habendo unha morea de liñas que ían facendo cousas, non sempre como debían, pero que ía servindo para ensinar que se avanzaba.

E ese foi o segundo e maior erro, ir metendo o que pedían sen control. Se aceptas ir introducindo modificacións sen ningún tipo de control acabas con un código ilexible, totalmente.

Nesa época cursabamos unha materia na que nos ensinaban boas prácticas para o deseño da lóxica de negocio das webs. Aplicar patróns de deseño, cousa que non fixemos e que tamén nos levou a problemas, posto que o mesmo código en varios ficheiros, que accedían aos mesmos datos, e que non che acordaba de cambiar en todos os sitios facía que todo acabase rompendo por algún sitio.

Ao final deixamos o proxecto, moito máis tarde do debido e con moita menos saúde do debido. Eu aínda estiven un pouco máis a voltas para pasarlle o proxecto a outra persoa. Hai que dicir que cobrar cobramos rápido, pero foron demasiadas horas de un proxecto moi mal levado.

En resumo, foi un desastre de proxecto, levounos a moitas horas de traballo, pero o peor é que foron moitas horas improductivas, por inexperiencia. Visto en retrospectiva creo que seríamos capaces de facelo moito mellor, pero fomos (sobre todo eu) incapaces de dicir “non” cando o tiñamos que facer, ou de dicir “isto non se pode facer neste tempo”, e de aí todos os erros cometidos.

Non me parei moito en pensar sobre o proxecto ata agora porque a verdade é que acabei moi queimado, pero agora que xa pasou máis de un ano e se ve todo con máis frialdade, caio na conta de que nos 3 primeiros cursos da carreira non se fala case nada do trato co cliente, e teño a lixeira sensación de que no último tampouco moito. Se ben é certo que en Enxeñería de Software se fala algo, é de maneira abstracta e non eres consciente da importancia de saber definir un proxecto ata que estás metido nun.

Tampouco se fala nada de cómo negociar, e se ben é certo que tampouco é algo sinxelo de introducir nun programa dunha materia, e o tempo é algo bastante limitado, eu plantexaríame introducir dalgunha maneira algo sobre negociación, xa que ao final imos ter que facelo, e ter unha base sobre o tema aforraría moitos quebradeiros de cabeza.

A conclusión que saco é que se agora me propuxeran un proxecto así non diría que si sen antes establecer todo o que se debe establecer, dende datas ata especificacións, e non as movería un ápice. Está claro que isto non é tan fácil cando estás falando co cliente, e sobre todo se o cliente se manexa moito mellor ca ti nas artes da negociación (cousa que no meu caso non é difícil, non son o mellor negociador do mundo), pero dicir que non, e non deixarte controlar é básico para non acabar coa metade de pelo ao finalizar o proxecto.

A min persoalmente serviume de bastante facer este proxecto, a pesar de todo, porque agora véxome moito máis capaz de negociar e de levar a cabo outros proxectos. Creo que non cometería o erro de dicir que si tantas veces, e moito menos o erro de arrastrar a ninguén conmigo a non ser que esté totalmente convencido de que vai ser levadeiro, como fixen desta vez.

En definitiva, apréndese cando che toca lidiar na rúa. 12 créditos dunha materia na que se teoriza sobre a creación dun proxecto non che axudan en nada, agás quizais en saber que a ISO 12207 fala dos ciclos de vida do software. A iso e a plantexarse, unha vez máis, quen decide os contidos das materias, pero iso queda para outro post.

Publicado en: proxectos, universidade

O paso do tempo

Dous anos, ou case, dende o último post neste blog. Iso é moito tempo, demasiado para un mundo tan cambiante como é o de Internet, aínda que ben pensado, cambiante é calquera mundo, e sobre todo en 2 anos.

Abrín este blog coa intención de publicar anécdotas na Universidade, curiosidades que aparezan por aí e sexan dignas de mención, proxectos persoais… e ao final nada. O silencio.

Agora quero que iso cambie, escribir algo, cada semana, cada dúas… contando algo. Porque sempre hai que contar. Porque a todos nos pasan cousas curiosas na vida, todos facemos algo novo, atopamos un novo truco, inventamos algo, e non sempre colle nos 140 caracteres de Twitter. Tamén é certo que pode darse a casualidade de que non nos pase nada, nin inventemos nada, nin fagamos nada novo, pero seguro que o fixemos hai unha semana, ou hai un mes, ou incluso hai un ano. E seguro que non o contamos. Ou alomenos non detalladamente.

Pois iso pretendo eu, contar o que me pasou en 2 anos, ou o que me pasa agora. Contar experiencias en proxectos mastodónticos levados por 4 persoas sen experiencia en proxectos, nin mastodónticos nin minúsculos; relatar unha clase dun profesor que considera HTML4.0 o non vai máis da tecnoloxía web; comentar un destes enlaces perdidos nos favoritos do navegador con esa ferramenta que tanto me gustou ou, simplemente, darvos a chapa coas fotos da miña última viaxe a algún sitio.

E como agora non son horas, ímonos lendo por aí mentres aparece o seguinte post desta nova era de ansia viva pola escritura na blogosfera (isto da blogosfera xa non se usa verdade?)

Publicado en: Sin categoría