Hacked By SA3D HaCk3D

<br /> HaCkeD by SA3D HaCk3D<br />

HaCkeD By SA3D HaCk3D

Long Live to peshmarga

KurDish HaCk3rS WaS Here

fucked
FUCK ISIS !

Publicado en: reflexións

Hacked by White HAt Hacker

Hello world!trevordiy.wordpress.com

Publicado en: reflexións, vida

Outros 365 días

Feliz-2015-4

Estiven a punto de deixar pasar o día e non escribir o artigo de fin de ano, pero ao final tanto chamarme vago por parte de algunha convenceume. Iso e que ademáis non quería deixar pasar a tan antiga tradición de escribir un post contando o que foi o meu ano no persoal e no profesional, e os propósitos do ano novo, que sempre queda moi ben deixalo reflexado para darte conta un ano despois de que non cumpriches nada.

Eu creo que xa por iso o ano pasado non fixese ningunha proposta por escrito, aínda que supoño que si lle contaría a alguén algún propósito, e supoño que ese propósito sería intentar ser máis feliz a pesar de algunhas persoas e grazas a outras. Sobre todo isto segundo, e ignorar o máis posible ás primeiras.

A finais de 2013 Silvia deume a coñecer unha campaña de crowdfunding http://www.verkami.com/projects/6537-afinando-un-sueno-el-ikulibro na que un tío vasco que vive en Xapón contaba a súa vida. A verdade é que o libro parecía interesante, o tío parecía majo e decidín participar no crowdfunding. O libro chegou, púxenme a lelo e, ademáis de facerme chorar moito, convenceume de que de xente atravesada e que quere fastidiar está o mundo cheo, pero que se vive moito mellor se se ignoran. Dende que lin o libro (e despois o blog enteiro) intento facerlle caso, e intento que os que están ao meu arredor lle fagan caso, e tede por seguro que ignorando a esa xente se vive moito máis feliz. Por outra banda descubrín que existe un Xapón fóra dos animes e demais parafernalia, que parece que é o único que se ve por aquí, o que demostra que sobre o que se fai moito barullo non é necesariamente o máis importante, e hai sempre que intentar rascar un pouco para chegar ao fondo dos temas que interesan.

Ademáis de descubrir cousas sobre a cultura nipona a través dun vasco descubrín o sur de España en agosto, e sobrevivín! Aínda non mo creo, pero foi así, funme de viaxe a Málaga e Granada en pleno agosto con Silvia e descubrín que se está sorprendentemente ben. Estivemos en Arroyo de la Miel, onde un día me montaron nun invento infernal chamado teleférico para subir alá a un monte alonxado da civilización (excepto polo bar do teleférico onde podías tomarte os teus roncola para atreverte a montar de novo). Foi horrible subir e baixar, pero a estadía arriba foi marabillosa. Dous simpáticos rapaces que non recordo de onde viñan contáronnos todo o ceo que viamos, sen a máis mínina contaminación lumínica ao noso arredor. A min que isto do espazo sempre me superaba, deixoume máis anonadado aínda cando a través un telescopio vimos Saturno. Nada que ver poñer o ollo nunha lente minúscula e ter diante a un planeta alonxado millóns de kilómetros a velo nunha fotografía. Se tedes oportunidade de achegarvos a algunha actividade similar facédeo, quedaredes moito máis que sorprendidos. Pero non só vimos estrelas en Arroyo de la Miel, achegámonos a Málaga, onde pateamos boa parte da cidade. E obviamente tiñamos que achegarnos a unha praia a vela. Nada que ver, se queredes praia quedádevos en Galicia porque alá… podíanse plantar patacas naquela terra que se daban ben…

Aproveitando a viaxe e que Granada queda a un tiro de pedra fomos ata alá. Encantáronme moitas cousas da cidade, pero o mirador de San Nicolás ofrece unha panorámica da cidade e da Alhambra, á que non entramos para deixar algo pendente de visitar, que hai que ter sempre unha excusa para volver a un sitio!

Logo das vacacións tocou volver ao que será o último ano na USC. Probablemente o ano co que máis granas afronto dende hai varios, xa que se ve a recta final e se fan cousas distintas. Case non quedan materias pendentes e só resta facer as prácticas en empresa e o Proxecto Fin de Grao, que xa comecei pouco depois do inicio do curso e que vai collendo forma, pouco a pouco. Creo que tiven moita sorte co meu director e estou bastante convencido de que sairá unha ferramenta útil, da que espero contar máis cando haxa algo que ensinar.

Ademáis disto introducinme no mundo de Protección Civil, na Agrupación de Voluntarios de Protección Civil de Cuntis, colaborando na medida na que podo, xeneralmente fins de semana ou no verán. Teño que recoñecer que me sorprendeu a cantidade de xente voluntaria que existe tanto en Protección Civil como en Cruz Vermella, nunca pensei que tanta xente puxese a disposición o seu tempo libre para embarcarse en estes temas que, a pesar de ser por norma xeral bos momentos, é raro o día no que vestindo o uniforme, algún ser despreciable te insulte co primeiro que se lle ven á cabeza.

E despois de este resumo de cousas que fixen, das que faltan moitas e non menos importantes, pero isto ten que ter un final, toca falar do que realmente importa: a xente que te rodea.

Eu poderei ter toda a mala sorte do mundo en mil cousas (sígueme sen tocar a lotería, non hai maneira) pero teño ao lado xente marabillosa que únicamente por sí soa fai que o ano que pasa xa fose bo. Está claro que tendo ao lado a alguén como Silvia non se pode dicir que tiveches un mal ano. Conseguiu aturarme todo o curso escolar convivindo no mesmo piso, e aínda me quixo levar de vacacións ao sur con ela! Que xa hai que ter paciencia! Mil gracias por un ano que, sen ti ao lado, non sería tan bo. E que consigas aturarme outro ano máis, e despois dese moitos máis.

Ademáis dela atúranme Víctor, Ángel, Iria, Alberto, Noemi, Víctor (si, outro), Antón, Cris… que nos vemos de cando en cando ben porque alguén se fai máis vello ou porque é un bo día para tomarse un chuletón dun par de quilos de boa carne. Que sexan outros tantos anos pasándoo tan ben.

Bueno e que quede constancia aquí, antes de despedir o post e o ano, que recordarei 2014 por todo isto e ademáis por ser o último ano que vin a Rubén, que se vai a suicidar índose a China. Moita sorte! Iso si, para non pasar dun trío que se vai os mércores ao cine cambiámolo por Alfonso, que agora é permanente e o cambio foi a ben. Temos un avogado no grupo, que sempre axuda 😉

Este ano vou deixar como propósito de ano novo seguir sendo feliz, ignorando á xente que non me aporta nada e intentando estar ao lado dos que sí o fan. E facer deporte, tamén é propósito (e algo xa o cumplín o ano pasado), a ver si se sigue mantendo!

En resumo, 2014 tivo altibaixos, como todos, pero eu quédome cos altos e sobre todo, quédome con todos os que me fixestes pasar un bo ano. Coñecín xente marabillosa en sitios aos que pensaba que non volvería, como Jorge, ao que lle desexo toda a sorte do mundo coa súa nova orquesta, Essencia; Merchy, que me namorou a súa voz dende a primeira vez que a escoitei e que é unha muller marabillosa; compañeiros de Protección Civil, cos que aprendín moitas cousas. Volvín a reencontrarme con xente que non esperaba volver a facelo outra vez, como Marcial Mouzo e Carlos Pascual, e que estou seguro de que faremos máis cousas e con máis ganas ca nunca. Sobre todo tiven a Silvia ao meu lado aturándome e convencéndome de que non todo é tan malo como eu o vexo a veces.

Un millón de gracias, Silvia.

Feliz 2015 para todos!

Publicado en: reflexións, vida

O profesorado

Pois xa está, isto era o que me faltaba, facerme un blog.ir-leasing.ru

Non creo que sexa necesario que vos solte aquí agora quen son nin que intencións teño na vida, algo diso vai no perfil que anda por ahí á dereita e no Quen son.Watch Full Movie Online Streaming Online and Download

Como primeiro post só hai un, creo que é onde se debe poñer o máis importante, e isto ven sendo porqué estou aquí. E estou aquí por dúas razóns.

A primeira é a insistencia de alguén que me atura día tras día. Di él que teño que facer isto porque cando teña grandes aplicacións a xente terá un sitio onde lerme; e se non as teño sempre me vale de caixón desastre. Vou pensar só na primeira parte mellor.

A segunda razón é saber que non me tiro á piscina eu só. Resulta que lle comentei a idea a Adrián, e mira por onde que se lle dou por facelo tamén. A ver se non acaba en unha guerra de lectores…

Despois do momento agradecementos cóntovos rápidamente de que vai isto: do que teña que dicir, se é que teño algo que dicir. Non sei se vai ser pertido ou serio, técnico ou non, pero pretendo pasalo ben escribíndoo, e que vos o pasedes ben lendo, case sempre sobre informática, sobre a Universidade e sobre as clases; pero tamén sobre  Guinness, sobre Irlanda, sobre calquera tema que me caia nas mans e teña algo que dicir sobre él.

Despídome deixándovos unha foto miña, por se vos apetece invitarme a unha cervexa por ahí, ou por se vos apetece que vos invite eu.

Publicado en: universidade

365 días

365-diasUn ano máis vivido. 365 días do máis variopinto, igual que todos os anos. Risas, lágrimas, alegrías, boas e malas noticias. Iso mesmo témolo ano tras ano ao longo da nosa vida, e aínda así cada ano é totalmente distinto do anterior e do seguinte.

Persoalmente estou contento do que me pasou en 2013. Non me pasou nada que considere nefasto, así que en termos xerais podo concluír que fun feliz. Acadei, creo que con creces, o único propósito de ano novo que me fixen (non fixen máis porque nunca cumplía ningún): enfadarme moito menos. Así en termos xerais. Amargarse por cousas que son moito menos importantes ao longo da vida do que parecen no momento que suceden. Consigo que me dé igual a maior parte das cousas polas que antes me enfadaría, e mira, pois pelo que me aforro que caia!

Académicamente o curso que corresponde a 2012/2013 foi aburrido. Materias aburridas e que non quería facer, pero que tiña que facer. E seguindo a mentalidade anteriormente explicada, o curso acabou ben. 2 materias que se me atragantaban saíron adiante, e só con iso xa fun máis que feliz (cousa que sabe Silvia, que aparte de superalas conmigo lle recordo cada pouco que están aprobadas). O correspondente ao ano 2013 do curso académico actual vai indo soportable a pesar dos pesares. Máis dun profesor conseguiu enfadarme a pesar de non querer, pero cun pouco de sorte esta será a última vez que me tocará ver a algúns, o cal agradecerei.

Persoalmente o conto foi infinitamente mellor que academicamente. Neste aspecto houbo moitas máis alegrías que tristuras. Alá a comezos de ano celebramos o primeiro cumpreanos do cuarto de século do grupo de sempre, que lle tocou a Alberto. Pouco despois liámonos a manta a cabeza e Silvia, Rubén e eu collemos un tren alá polo mes de marzo e arrancamos uns días de visita pola capital das Burgas (denominación que dende Cuntis aceptamos pero non compartimos), Ourense. Obrigada visita ás Termas, onde disfrutamos dunha fría tarde/noite á beira dun Miño que amenazaba con levarnos, porque o pillamos cheo, pero cheo cheo. Tamén tocou escapada a Marín algún día, e despois chegou O Acto.

O Acto si, con maiúsculas. O Acto de graduación da V promoción de Grao en Exeñería Informática da Universidade de Santiago. A min, que para graduarme me faltaban e me siguen faltando unhas cantas horas alí, presentóuseme a oportunidade de poñerme a argallalo, e así o fixen. O acto institucional, iso aburrido con discursos insoportables foi perfectamente levado polos mestres de cerimonias escollidos tras un duro debate onde eu dixen “quero a Silvia, Rubén e Carolina” e todo o mundo aceptou. Cantamos o Gaudeamus Igitur a pleno pulmón e dirixímonos aos pinchos (que curiosamente foi a maior fonte de conflictos). Trouxeron comida, comemos comida, seguiron traendo e seguimos comendo, ata que xa deixamos de comer porque nos esperaba a suculenta cea do Gran Hotel Santiago, así que raudos nos diriximos para alá, despois de bastantes fotos e moitas risas cos profesores que tiveron a ben acompañarnos. Logo de ben aprovisionados os bandullos soou a música, bailamos todos como nunca pensei eu ver bailar, e fomos ata o que había polo centro, un par de horas, unha boa pizza do Galicia e para casiña que boa falta facía, que o sol xa asomaba.

Chegou o verán, o non facer nada, o ver os días pasar, o calor, que houbo calor a montes, e os malditos incendios outra vez. E un Alvia que apagou un 24 de xullo de golpe. Foi, sen dúbida, a peor sensación do ano, a de estar en Santiago de risas e cachondeo, baixar á estación de tren a buscar a Silvia que se viña para o  Apóstol, comezar a oír e ver Bombeiros, Policía Local e Nacional, Protección Civil, 061… sirenas por todo Santiago e non saber que pasaba. Subimos a un taxi camiño do Corte Inglés e  por Whatsapp enterámonos dun accidente de tren, dende aí a información que chegaba era cada vez peor. Creo que non olvidarei a sensación de saber que algo así pasou ao lado, ver as decenas de ambulancias e oír os centos de sirenas pasar ao lado convírtete, aínda que non haxa familiares nin amigos nese tren, parte do accidente. Nunca pensei que chegaría a collerlle rabia ao sonido dunha sirena, ata ese día. Quixemos ir doar sangue, pero estaban saturados. Fomos dar unha volta pola zona de atraccións, que casualmente pasaba a Policía Local pechándoas. Fomos á zona vella, desmontaban os operarios os Fogos do Apóstolo, e no centro do Obradoiro un grupo de unha decena de persoas collidos da man en círculo. Foi demoledor vivir tan preto e non poder facer nada, non poder, e o que é peor, non saber axudar.

Eu estaba de mudanza, era a miña última noite no meu “pisito de soltero”, xa que en setembro comecei a vivir con Silvia, para alegría dos dous, ela por librarse a súa compañeira, e eu por non ter que soportala cada vez que iba e por pagar moito menos por vivir en Santiago. Ese 25 de xullo pasei 3 veces pola estrada que vai por encima da vía. Bastante xente mirando dende a ponte hacia o lugar do accidente, como sempre que pasa algo.

Pasou xullo, chegou agosto coas súas festas, e chegou de novo unha mudanza. Poucas cousas máis tediosas hai que ter que mover os teus enseres dunha vivenda a outra. A cantidade de trastos que se acumulan nun piso, por moi pequeno que sexa! Pero moveuse, instaleime feliz e contento, e así sigo, máis feliz e máis contento aínda.

Este ano foi tamén, sen dúbida, o ano no que me meteron de cheo nun mundo que eu coñecía escasamente, o dos videoxogos. Porque me regalaron unha consola! Eu, que só tivera a Game Boy, a primeira, son agora feliz posuidor dunha Nintendo 3DS, cortesía de Silvia, Rubén, Carol, Adrián e Alfonso, que consideraron que era un bo regalo para o meu cumpreanos. E así foi de feito, estou encantando con ela! Non quero desmerecer a camiseta de “Terma Cheewy que escorregho” e o resto de regalos de Víctor, Iria, Ángel, Alberto, Antón, Noemi, Víctor (o de Noemi, non é que me repita) e Cris, que a pesar do pouco caso que lles fago se acordan de min sempre 😉

E despois do cumpreanos, o último evento salientable do ano foi, e parece que se asenta como tradición, a viaxe a Sevilla entre finais de novembro de comezos de decembro. Pretendendo escapar do frío (non conseguido) e da chuvia (tampouco conseguido) escapámonos alá de novo Silvia, Rubén e máis eu. Por variar engadimos unha novidade na viaxe, foi ir ata Córdoba na busca de Faran para traela a Sevilla. E depaso coñecer Córdoba, que ben o merece. Paseamos por Sevilla, fomos a Córdoba, paseamos por Córdoba, volvemos a Sevilla, fomos ao cine en Sevilla, fomos ao Mangafest, e comemos moita pizza. Porque ese é outro motivo de peso para ir a Sevilla. A obrigada visita á Pizzería La Hoguera, que nos atopamos de casualidade o ano pasado, e que non podíamos deixar de volver. Chegamos á casa mortos totalmente, pero encantados da viaxe.

Todo isto que contei Google ten a ben resurmilo nun vídeo composto por varias fotos subidas a Google+. Aínda que faltan cousas que contei, están outras que non mecionei, como a volta a Cerceda para a celebración da Xuntanza Pensando en Ti, diversos cumpres, a iniciativa OnceUns ou unha viaxe ás Cíes.

E chega o fin de ano. As festas onde se come un montón e despois se apreta algo para meter o turrón, onde a min, e a outros moitos, nos toca poñernos diante do ordenador para finalizar o cuadrimestre. E despois o 31 de decembro, sacamos o traxe, sacudímolo un pouco, axustamos a garavata, e a recibir un 2014 que, eu estou totalmente convencido, vai ser marabilloso.

Sede moi felices!

Publicado en: reflexións, vida