ano++;

Acábase outro ano, e como corresponde, para que non se me olvide que un día adiquei unha hora a montar este blog, toca escribir catro palabras para facer un resumo do ano e intentar ver estes 365 días coa perspectiva que dá o tempo e a verbalización do sucedido.

Se tivese que elixir unha palabra como resumo do ano sería felicidade. Non á felicidade de que che dan unha gran noticia, de que che toca o Euromillóns… a felicidade do día a día. A felicidade que che dá o vivir como Dios, que eu sempre digo cando me preguntan qué tal estou. Hai momentos mellores e peores pero no cómputo global saio gañando bastante, e cos tempos que corren isto é dicir moito.

Un dos días marcados en vermello no calendario de 2017 foi o 22 de febreiro, cando defendín o meu Traballo de Fin de Grao diante do tribunal. O primeiro mes do ano foi adicado prácticamente enteiro á escritura da memoria, e a verdade é que foi algo menos aburrido do que esperaba, xa que avancei a unha velocidade maior da agardada. Quizáis foi algo máis complicado elaborar a presentación na que me apoiei para a defensa, pero coa axuda dos titores o certo é que me quedou algo do que estou bastante orgulloso. Presenteino ante un tribunal do que non se agardaba un excesivo celo, posto que dos tres membros únicamente un deles era de informática, se ben é certo que precisamente é un dos profesores da área de Proxectos, que adoitan ter unha visión máis crítica sobre a memoria. Supoño que o feito de ser este tribunal, e da confianza que tiña en que o que levaba feito era un bo traballo, fixo que subise ao escenario con poucos nervios, aínda que finalmente non fun capaz de responder como debería a alguhas das preguntas. A pesar de todo isto debeu gustar o meu traballo, posto que fun a maior nota do tribunal, o cal me fixo moita ilusión! Teño que agradecer que se presentasen alí un día de semana as 10:30 da mañá para aguantar o tostón de “He venido a hablar de mi app” a Silvia, Alfonso e Fer, que alí estiveron apoiando.

Despois de pagar gustosamente as taxas para a emisión do título, cousa que fixen encantado como último acto universitario, decidín que era o momento de coñecer algo de Cantabria, así que alá nos fomos un fin de semana Silvia e eu, nun coche alugado, a disfrutar de anchoas, sobaos e animales varios en Cabárceno. Foi un finde moi divertido, de moitas horas de coche, de coñecer unha cidade e unha terra que a min me recordou moito a Galicia e que me gustaría volver a visitar para coñecer algo máis alá que as visitas de turista típicas que fixemos.

Aproveitei os días de vacacións pedidos para achegarme a facer un trámite que me quedaba pendente dende había un ano, e había que facer si ou si: obter a licencia de armas E, para poder recuperar unhas escopetas que estaban a nome de meu pai. Constatei o que imaxinaba, o control de armas non é todo o exhaustivo que debería, porque aquí estou eu, que na vida vira unha escopeta diante, fun a un exame teórico moi sinxelo e a un práctico que fixen sen máis problema. Son un perigo certificado pola Intervención de Armas de Guardia Civil.

Por suposto, ademais dun par de escapadas a Coruña a un par de concertos, tocou a xa tradicional viaxe en Agosto á Costa do Sol, cal guiri (que aparento e así me tratan alí sempre). Catro días en Benalmádena con Silvia, aloxados nun hotel moi bonito, xusto na entrada ao casco histórico de Benalmádena Pueblo, con 3 habitacións e rexentado por unha parella de ingleses moi amables, disfrutando tanto do que era a noite de un pobo típico de Málaga, onde paseabas e vías aos veciños sentados na rúa falando entre eles misturados con turistas coma nos que buscabamos sitio nunha terraza para cear. Un ambiente que me encantou, que había cando eu era pequeno na miña aldea polas tardes, e que foi desaparecendo ao mesmo tempo que a xente se facía maior.

A viaxe a Málaga tivo o seu consabido paseo pola xeografía da provincia, desta vez tocou Maro, un pobo da costa malagueña encantador, onde disfrutamos dunhas vistas espectaculares dende as torres construídas para vixiar a costa. Está pretiño de Nerja, a onde non nos deu tempo a ir, pero como a nos Verano Azul nos colleu moi pequenos tampouco nos preocupaba moito. Tamén aproveitamos e nos achegamos a Mijas, o famoso pobo con Taxi-Burro, que non utilizamos pero si vimos. Ademais diso que todo o mundo coñece, o pobo ofrece unhas vistas espectaculares dende os seus balcóns.

Visto ata aquí o que levo escrito parece que só viaxei pero ollo, eu sigo traballando! De momento sigo en Bahía Software, desenvolvendo, como boamente me deixan, o sistema para a xestión do Programa Galego de Detección Precoz de Cancro de Colon. Disfruto do que fago, pouco a pouco síntome moitísmo máis seguro do meu traballo e vou ampliando os meus coñecementos. Teño uns compañeiros cos que é un placer traballar, un ambiente laboral que fai que apeteza levantarse todos os días para ir á oficina.

Todo isto que me pasou durante 2017, e que fixo que ao principio deste post dixese que sinto felicidade, non foi por ciencia infusa. É imposible ser feliz sen ter ao lado xente coa que compartir a túa felicidade, e eu teño a inmensa sorte de ter preto a xente coa que se pode disfrutar cada minuto. Alfonso, que nos vemos básicamente en Cancelas, cando imos ao cine; Fer, que nos vemos cando se lle rompen grifos e llos teño que ir cambiar, pero que falamos todos os días da vida e do mercado laboral, que insiste en dicirme que valgo moito profesionalmente sen probas diso; Víctor, que sempre responde aos whatsapp aínda que nos vexamos 3 veces ao ano; Ángel que, a pesar de vivir en Santiago non damos quedado; Alberto que sempre está aí para axudar cando fai falta e despois me olvido de volver a quedar para saldar contas e, por suposto, Silvia, que cada día está aí aturando as miñas tonterías, preparándome de comer cando como na casa para que poida descansar, aguantando o mal humor… MIL GRAZAS.

Veremos o que depara 2018… polo de pronto divísase aí ao lado unha viaxe a Barcelona e un pouquiño despois unha a Madrid. E estou seguro que, aplicando á vida a felicidade que poida, a vida me devolverá máis, como leva facendo en 2017, así que todo o bo humor que poida ter tereino!

Agardo que, se non antes, dentro de un ano poida volver a dicir que vivo como Dios.

Sede felices!

+ 366

Porque é época de tradicións, porque facer unha retrospectiva anual é algo san que axuda a ver os erros cometidos e a buscar non volver a cometelos… por iso, a pesares de que en todo o ano este blog está totalmente deserto e sen actualizar, o 31 de decembro póñoo ao día e escribo como foron os últimos 365 días. 366 neste 2016 bisesto.

Se o comezo do último trimestre de 2015 foi o peor comezo que podía existir, o final do primeiro trimestre de 2016 foi a sensación máis amarga que tiven en toda a miña vida. Meu pai deixábanos o 28 de marzo. Se ben non foi algo totalmente repentino, pois por todos é sabido que o cancro é algo que sí ou sí acaba levándose por diante a todos, foi moito máis rápido do agardado. Un mes antes o médico informáranos que o tratamento non estaba funcionado. Traballei todo o día sen darlle moitas voltas, pero ao saír do traballo derrumbeime totalmente ata o punto de ter que saír do bus e rematar o camiño á casa andando. Botei 2 horas chorando no hombro de Silvia (nunca terei palabras para agradecer todo o que aturou) e pouco a pouco funme facendo á idea. Do 28 e 29 de marzo recordo moitas cousas, tanto do hospital cando cheguei e miña nai me dixo que falecera, como despois no tanatorio e no enterro, pero quédome co cariño de todo o mundo. Silvia, que non se separou do teléfono un segundo para apoiarme e se presentou no tanatorio; Cristina, que foi a que acompañou a miña nai ao hospital, non se separou en todo o día; Miguel que en canto se enterou se veu a Pontevedra a traer papeis que necesitabamos; Vicente, Yoli, Fer, Silvia e Carmela que se viñeron dende Vigo e Santiago; Carlos e Estrella que tamén se achegaron; Alfonso que veu con Silvia ao enterro; Adrián que me chamou dende Madrid desculpándose por non estar; o meu Director de Proxectos en Bahía Software, Manuel, que me telefoneou e enviou un ramo; tantos e tantos veciños de Cuntis que por alí pasaron. Moitas grazas.

Despois diso veu un periplo de papeleo que foi moito menos traumático do agardado. Moi custoso económicamente pero só iso. Logo de 8 meses puiden dar por pechado todo, e pechar esa carpeta e gardala foi un alivio mental.

Todas as experiencias ensinan algo. Neste caso quedoume totalmente patente que hai que facer todo o que queres facer canto antes. Meu pai non me veu presentar o TFG e convertirme en enxeñeiro, como eu quería que pasase, ao igual que miña avoa tampouco o verá, porque por diversos motivos non cheguei a tempo. Se podes facer algo, faino xa. Nunca sabes cando haberá un revés que che trastoque os plans.

En Bahía Software entenderon a miña necesidade de modificar o horario de traballo para poder adicarme ao TFG e finalizalo por fin, e comecei con horario reducido, de 8 a 15. Isto permitiume adicarlle as horas necesarias para, en febreiro de 2017, presentar o Traballo e dar por finalizada a etapa universitaria graduándome en Enxeñería Informática. Ou eso agardo. Un dos meus propósitos de ano novo vai ser escribir un post neste blog cando remate a carreira. Agardo cumplilo!

E falando de Bahía Software, o 23 de marzo cumprín un ano traballando alí. O primeiro ano foi bo, aprendín moitísimo e disfrutei moitísimo; pero, para ser totalmente sincero, teño que dicir que dende abril me sinto moito máis cómodo, disfruto moito máis co meu traballo e incluso adquirín algunha nova responsabilidade. Por exemplo, se se estropea a máquina de café aviso eu á empresa que o ven repoñer! Bromas aparte, no apartado profesional 2016 foi un moi bo ano. Se 2017 é igual de bo doume por satisfeito!

O meu 2016 tamén me trouxo o título de Patrón Básico de Navegación alá polo mes de xuño, polo que agora xa podo coller un barco e irme surcar os mares. Ata 5 millas da costa, pero algo é algo! Agardo que lle poida sacar partido e poida alugar uns días un barco para sentir a liberdade que da navegar, que alá por decembro de 2015 cando fixen as prácticas, tanto desfrutei.

Non podía faltar a viaxe ao sur de Silvia e miña, ao xa noso querido Arroyo de la Miel. Non foi unha viaxe moi longa, pero si intensa. Plantámonos un 2 de agosto no aeroporto de Málaga – Costa del Sol e alá nos fomos no cercanías a Arroyo, á nosa pensión de sempre. Alí nos fomos a desfrutar dun paseo vespertino por toda a costa e a cear á nosa pizzería. Alá comezamos unhas vacacións para desconectar, que viñeron espectacularmente ben. A particularidade deste ano foi que Silvia, inconsciente dela, accedeu a que alquilaramos un coche e subirse conmigo ao volante polas estradas andaluzas! E chegamos vivos aos nosos destinos. Primeiro Gibraltar. Alá chegamos e paseamos, alá comimos, alá nos asombramos cos barquitos que había. E alá subimos ao peñón. No maldito teleférico, pero bueno, puido se peor! Unhas vistas espectaculares. Vimos África! E monos, moi simpáticos e que roubaban comida abrindo cremalleiras. Vamos que os monos os pos diante dun ordenador e fan mellor software que algunha empresa!

Ao día seguinte tocaba Ronda. E alá nos fomos a visitar Ronda. Facía calor e había pontes moi altas. E comemos nun sitio… que mereceu moito a pena. Había moito que non me sentía tan cómodo nun sitio comendo. Un trato espectacularmente bo, un prezo moi razonable e moi boa comida.

E tocou volver, coa mente limpa e o desexo de visitar o que quedou sen visitar. E se todo vai ben, farase en 2017!

Despois diso, xa no treito final do ano, todo foi traballar pola mañá e adicarse ao TFG pola tarde. Agardo que isto repercuta en ter un 2017 onde o descanso poida ser algo maior.

Non podo finalizar o post sen pedir desculpas a toda esa xente que non vexo nunca porque non sei organizarme. Os meus amigos de toda a vida, Víctor, Iria, Ángel, Aberto, Noemi… Agardo que o vindeiro ano aprenda dunha vez a organizarme e sexa capaz de quedar con vós.

Tamén teño que agradecer a todos os compañeiros de Protección Civil de Cuntis que estiveron conmigo en todos os momentos, bos e malos, e desculparme pola prácticamente nula axuda que este ano lles prestei.

Tampouco podo rematar sen dicirlle a Silvia: GRAZAS. Non hai palabras para expresar todo o que agradezo o que fas e aturas, pero agardo que sepas todo o afortunado que me sinto por terte ao meu lado.

A todos os que estivestes conmigo este ano, a todos os que vos dixen “a ver se quedamos” e non fun capaz de organizarme: grazas por seguir aí.

Feliz ano 2017.

Outros 365 (máis)

Dado que este blog parece que comeza a ser o recopilatorio anual das miñas impresións no mundo, non podía deixar pasar as de 2015. Faltoulle pouco, e aínda que será un artigo curto, rápido e sen pensalo moito, creo que sería unha pena perder esta tradición. Tradición de 3 ou 4 anos, pero tradición ao fin e ao cabo.

En 2015 constatei, aínda que xa o tiña moi claro, que a vida che cambia de golpe, sen avisar, dun segundo para outro, e sen que poidas facer nada. O 1 de outubro foi ese día. A hora 1 do 1 de outubro recibín unha nova que, a pesar de ser esperada, non deixa de ser dolorosa: meu avó paterno falecía logo dunha loita contra un cancro. 9 horas despois, cando estaba a punto de saír para casa para asistir ao funeral outra nova. Esta totalmente inesperada, destas que non reaccionas ata pasados uns minutos, e non rematas de reaccionar ata pasadas semanas. A miña avoa materna, coa que vivín toda a vida, de repente, sen máis aviso que unha dor nunha perna que todos os médicos nos xuraron e perxuraron que non era máis que ciática, deulle un shock epiléptico do que non saiu, e probablemente non saia.

E aquí se acabou a parte de pena, dor e desgracias do artigo. Isto todo que me pasou ten unha parte positiva. Ou igual non e eu me empeño en vela, pero négome a pensar que haxa algo neste mundo que non teña un mínimo de parte positiva. Se con eses feitos constatei o rápido que pode mudar a vida en cousa de un segundo, tamén constatei que hai quen, por moito que cambien as cousas, por moi mala cara que teñas algúns días, por moi borde e desagradecido que sexas, estará aí para aturarte. Daralle igual o seu estado anímico, o que teña que sufrir e calar para que ti chores e desafogues as túas penas. Teño máis claro que nunca, despois deste trimeste horribilis, que Silvia sempre estará para que lle vaia contar penas, alegrías, chistes malos ou historias raras. E para isto non teño máis palabras que GRAZAS, en maiúsculas, e pouco é. Sei que teño moito que agradecerlle, sei que gran parte do tempo non llo agradezo o suficiente e nunca serei capaz de agradecerlle o suficiente o que fai por min, o que me atura e o que me sigue escoitando a pesar de todo. Estaría agradecéndolle cada un dos minutos do día que me atura, e quedaríame sen espazo, sen alento, sen dedos de tanto teclear, e seguirían sendo poucas as veces.

Hai outro grupo de persoas ás que lle teño que agradecer a súa dispoñibilidade as 24 horas do día, os 7 días da semana, para calquera cousa que necesitase. Os meus compañeiros da Agrupación de Voluntarios de Protección Civil de Cuntis, especialmente Cristina e Miguel, xunto con Enrique, Cristian e Mary. Non dubidaron un segundo en aparecer ás 7 da mañá na miña casa para levar a miña avoa a unha proba médica, ofrecerme o seu coche para desplazarme e mil cousas máis.

A miña vida cambiou este ano, antes de este último trimeste, en marzo, cando comecei a traballar. Non porque acabase a carreira, non, que para iso hai que facer un TFG que está parado dende o mesmo marzo e non ten moito viso que seguir. Comecei a desempeñar a que se supón que será a miña profesión, ou alomenos para o que estudei, nunha consultora en Santiago, Bahía Software, onde levo ata hoxe, 9 meses aprendendo o que significa desenvolver software a nivel profesional. E moi contento que estou na empresa, e que espero seguir un cacho máis!

Aparte do traballo, que é moi importante, algo que eu considero incluso máis, é poder viaxar. E este ano viaxei. Realmente recordei os viaxes cando Silvia os puxo en Facebook: Cebreiro, Málaga (por segundo ano), Barcelona (por cuarta vez), Baiona e Combarro foron sitios que visitei este ano, todas elas viaxes espectaculares. As bolas de neve coas que Alfonso e eu acribillabamos a Silvia, os paseos pola Costa do Sol, un concerto dunha sinfónica que hai 2 anos non se me ocurriría que asistiría, día grande nunha vila de porte ou simplemente un domingo de escapada, gárdanse na memoria dun xeito que, grazas sobre todo á compañía, consiguen ser unha auténtica pócema da felicidade cando é necesario.

En definitiva, foi un bo ano. Ten traxedia, pero iso é algo que todos temos que sufrir e aprender que existe e levala o mellor posible. Quédome co que me quedo sempre: as persoas que, en un momento concreto por un xesto concreto, fan que sexas a persoa máis feliz do mundo. E eu, sentindo moito a envexa que vos vou dar, conto ao meu carón con xente que ten esa capacidade.

Víctor, Iria, Alberto, Ángel, Noemi, Cris, Celso débovos unha cea de cumpreanos. Eu non rematei de cumprir 27 anos porque me falta celebralo con vós. As circunstancias impedírono, pero non podo chegar aos 28 sen o meu 27 cumpreanos con vós. Durante unhas horas, na voda, estes rapaces e rapazas conseguiron alegrarme, sentirme feliz, nun momento no que eu pensaba que non era quen de ser feliz. Grazas.

Miguel, Cristina, Enrique, Bea, Mary, Cristian e o resto da AVPC, moito se chega a aprender nesta vida de cousas que non esperaba nunca saber, cando se ten ao lado xente coma vós.

Alfonso, parece mentira que un picapleitos sexa tan majete, licor café mediante! Moitas pelis quedan que ver en 2016 e moitas pizzas que cear con Silvia e contigo.

Rubén, que nunca pensei que chegaría a botarte de menos, e manda narices, ata me fixo ilusión abrazarte! Ollo cos chinos, ti aprende deles e desconfía.

E Silvia, se eu fose Paulo Coelho fixo que me saía algo moi bonito que dicirche, pero como son Isaac Castro teste que contentar co que podo dicirche, que é GRAZAS. Por cada segundo, por ese abrazo ao chegar á casa despois de traballar, por esa comida que me tes preparada para levar ao día seguinte, por ese sorriso. Déboche todo e máis, e nunca cho poderei pagar. Quérote un montón.

Ao final o artigo nin foi corto, nin rápido, pero si foi o primeiro que se me ocurriu escribir. Sede felices, que para desgrazas e amarguras xa a vida se encarga. Reencontrádevos co pasado de cando en cando, co feliz, con aquel de risas e festas, e veredes como algo de felicidade volve a vós. Imaxinade o futuro, e plantexádevos a maneira de conseguir ese futuro imaxinado, que igual non se consigue, pero de soños tamén se vive.

Feliz 2016 a todos.

Outros 365 días

Feliz-2015-4

Estiven a punto de deixar pasar o día e non escribir o artigo de fin de ano, pero ao final tanto chamarme vago por parte de algunha convenceume. Iso e que ademáis non quería deixar pasar a tan antiga tradición de escribir un post contando o que foi o meu ano no persoal e no profesional, e os propósitos do ano novo, que sempre queda moi ben deixalo reflexado para darte conta un ano despois de que non cumpriches nada.

Eu creo que xa por iso o ano pasado non fixese ningunha proposta por escrito, aínda que supoño que si lle contaría a alguén algún propósito, e supoño que ese propósito sería intentar ser máis feliz a pesar de algunhas persoas e grazas a outras. Sobre todo isto segundo, e ignorar o máis posible ás primeiras.

A finais de 2013 Silvia deume a coñecer unha campaña de crowdfunding http://www.verkami.com/projects/6537-afinando-un-sueno-el-ikulibro na que un tío vasco que vive en Xapón contaba a súa vida. A verdade é que o libro parecía interesante, o tío parecía majo e decidín participar no crowdfunding. O libro chegou, púxenme a lelo e, ademáis de facerme chorar moito, convenceume de que de xente atravesada e que quere fastidiar está o mundo cheo, pero que se vive moito mellor se se ignoran. Dende que lin o libro (e despois o blog enteiro) intento facerlle caso, e intento que os que están ao meu arredor lle fagan caso, e tede por seguro que ignorando a esa xente se vive moito máis feliz. Por outra banda descubrín que existe un Xapón fóra dos animes e demais parafernalia, que parece que é o único que se ve por aquí, o que demostra que sobre o que se fai moito barullo non é necesariamente o máis importante, e hai sempre que intentar rascar un pouco para chegar ao fondo dos temas que interesan.

Ademáis de descubrir cousas sobre a cultura nipona a través dun vasco descubrín o sur de España en agosto, e sobrevivín! Aínda non mo creo, pero foi así, funme de viaxe a Málaga e Granada en pleno agosto con Silvia e descubrín que se está sorprendentemente ben. Estivemos en Arroyo de la Miel, onde un día me montaron nun invento infernal chamado teleférico para subir alá a un monte alonxado da civilización (excepto polo bar do teleférico onde podías tomarte os teus roncola para atreverte a montar de novo). Foi horrible subir e baixar, pero a estadía arriba foi marabillosa. Dous simpáticos rapaces que non recordo de onde viñan contáronnos todo o ceo que viamos, sen a máis mínina contaminación lumínica ao noso arredor. A min que isto do espazo sempre me superaba, deixoume máis anonadado aínda cando a través un telescopio vimos Saturno. Nada que ver poñer o ollo nunha lente minúscula e ter diante a un planeta alonxado millóns de kilómetros a velo nunha fotografía. Se tedes oportunidade de achegarvos a algunha actividade similar facédeo, quedaredes moito máis que sorprendidos. Pero non só vimos estrelas en Arroyo de la Miel, achegámonos a Málaga, onde pateamos boa parte da cidade. E obviamente tiñamos que achegarnos a unha praia a vela. Nada que ver, se queredes praia quedádevos en Galicia porque alá… podíanse plantar patacas naquela terra que se daban ben…

Aproveitando a viaxe e que Granada queda a un tiro de pedra fomos ata alá. Encantáronme moitas cousas da cidade, pero o mirador de San Nicolás ofrece unha panorámica da cidade e da Alhambra, á que non entramos para deixar algo pendente de visitar, que hai que ter sempre unha excusa para volver a un sitio!

Logo das vacacións tocou volver ao que será o último ano na USC. Probablemente o ano co que máis granas afronto dende hai varios, xa que se ve a recta final e se fan cousas distintas. Case non quedan materias pendentes e só resta facer as prácticas en empresa e o Proxecto Fin de Grao, que xa comecei pouco depois do inicio do curso e que vai collendo forma, pouco a pouco. Creo que tiven moita sorte co meu director e estou bastante convencido de que sairá unha ferramenta útil, da que espero contar máis cando haxa algo que ensinar.

Ademáis disto introducinme no mundo de Protección Civil, na Agrupación de Voluntarios de Protección Civil de Cuntis, colaborando na medida na que podo, xeneralmente fins de semana ou no verán. Teño que recoñecer que me sorprendeu a cantidade de xente voluntaria que existe tanto en Protección Civil como en Cruz Vermella, nunca pensei que tanta xente puxese a disposición o seu tempo libre para embarcarse en estes temas que, a pesar de ser por norma xeral bos momentos, é raro o día no que vestindo o uniforme, algún ser despreciable te insulte co primeiro que se lle ven á cabeza.

E despois de este resumo de cousas que fixen, das que faltan moitas e non menos importantes, pero isto ten que ter un final, toca falar do que realmente importa: a xente que te rodea.

Eu poderei ter toda a mala sorte do mundo en mil cousas (sígueme sen tocar a lotería, non hai maneira) pero teño ao lado xente marabillosa que únicamente por sí soa fai que o ano que pasa xa fose bo. Está claro que tendo ao lado a alguén como Silvia non se pode dicir que tiveches un mal ano. Conseguiu aturarme todo o curso escolar convivindo no mesmo piso, e aínda me quixo levar de vacacións ao sur con ela! Que xa hai que ter paciencia! Mil gracias por un ano que, sen ti ao lado, non sería tan bo. E que consigas aturarme outro ano máis, e despois dese moitos máis.

Ademáis dela atúranme Víctor, Ángel, Iria, Alberto, Noemi, Víctor (si, outro), Antón, Cris… que nos vemos de cando en cando ben porque alguén se fai máis vello ou porque é un bo día para tomarse un chuletón dun par de quilos de boa carne. Que sexan outros tantos anos pasándoo tan ben.

Bueno e que quede constancia aquí, antes de despedir o post e o ano, que recordarei 2014 por todo isto e ademáis por ser o último ano que vin a Rubén, que se vai a suicidar índose a China. Moita sorte! Iso si, para non pasar dun trío que se vai os mércores ao cine cambiámolo por Alfonso, que agora é permanente e o cambio foi a ben. Temos un avogado no grupo, que sempre axuda 😉

Este ano vou deixar como propósito de ano novo seguir sendo feliz, ignorando á xente que non me aporta nada e intentando estar ao lado dos que sí o fan. E facer deporte, tamén é propósito (e algo xa o cumplín o ano pasado), a ver si se sigue mantendo!

En resumo, 2014 tivo altibaixos, como todos, pero eu quédome cos altos e sobre todo, quédome con todos os que me fixestes pasar un bo ano. Coñecín xente marabillosa en sitios aos que pensaba que non volvería, como Jorge, ao que lle desexo toda a sorte do mundo coa súa nova orquesta, Essencia; Merchy, que me namorou a súa voz dende a primeira vez que a escoitei e que é unha muller marabillosa; compañeiros de Protección Civil, cos que aprendín moitas cousas. Volvín a reencontrarme con xente que non esperaba volver a facelo outra vez, como Marcial Mouzo e Carlos Pascual, e que estou seguro de que faremos máis cousas e con máis ganas ca nunca. Sobre todo tiven a Silvia ao meu lado aturándome e convencéndome de que non todo é tan malo como eu o vexo a veces.

Un millón de gracias, Silvia.

Feliz 2015 para todos!

O profesorado

ProfesrHai un ano falei sobre a motivación para estudar, a raíz dun post de Ricardo Galli onde se queixaba dos seus alumnos. Ao largo de todo este ano, e a pesar de falar máis dunha vez con profesores sobre este tema a miña opinión non cambiou nada, sigo pensando que non se pode botar toda a culpa ao alumnado sentado cómodamente no despacho e sen tocar o plan de estudos da túa materia en cinco anos.

Hoxe chegou á miña pantalla un texto, supostamente un correo electrónico escrito por unha profesora de Física e dirixido aos seus alumnos debido ao desastre de exame que fixeron. O texto en cuestión e o seguinte:

Como veis acabo de colgar las notas finales del ordinario de Física II.

No puedo por menos que haceros llegar mi más profundo descontento con lo que he tenido que leer en los últimos días. Ya no se trata de no hacer o de no saber, sino de las auténticas BURRADAS que muchos de vosotros habéis dejado por escrito, amén de faltas de ortografía que me hacían sangrar los ojos, así como auténticas cochinadas de examen llenos de tipex, tachones, frases sin acabar, bailes de ecuaciones sin sentido ni explicación, ausencia de hilo conductor de las exposiciones, pésimas redacciones y laberintos de letras ilegibles.

Se supone que sois universitarios, que dentro de algunos años llevaréis las riendas de la sociedad y tendréis que trabajar por ella. ¿Sabéis qué imagen dais algunos con vuestros exámenes?

Me da vergüenza colgar esta lista, os aseguro de corazón que me da vergüenza y que todos los exámenes que pasan de 4 están corregidos dos veces con lupa intentando buscar algún detalle que se me hubiera pasado para subir la nota. La gran pregunta es ¿no os da vergüenza a vosotros?

He encontrado hielo fundente a 100ºC, a 6,66ºC a -20ºC, … ¿A QUÉ TEMPERATURA ESTÁ EL HIELO FUNDENTE, POR DIOS? ¿O es la palabra fundente lo que no entendéis? (cosa que ya me preocuparía en exceso). Primeros principios de la termodinámica que relacionan el trabajo con la carga, CON LA CARGA!!!!!!!! ¿QUÉ CARGA? Haces de luz con trayectorias en espiral ¿LO HABÉIS VISTO ALGUNA VEZ? Luz no luminosa. ¿QUÉ ES ESO? Y no sigo porque la lista de despropósitos es infinita. Y ninguna de estas “originalidades” las he encontrado una única vez sino varias, algunas hasta unas cuantas docenas de veces. ¿NO OS DA VERGÜENZA?

Espero y confío que esto os sirva de aprendizaje para el extraordinario, que hagáis los exámenes limpios, ordenados, bien redactados, sin faltas de ortografía ni burradas infantiles y sobre todo espero que estudiéis como lo que sois, estudiantes universitarios, ADULTOS. Como tales ocupáis un lugar privilegiado en estos tiempos tan difíciles que corren, y ello os obliga a estudiar 8 horas diarias, a trabajar como cualquier trabajador once meses al año, cosa que por más que me juréis que hacéis no puedo creer a la vista de la inmensa mayoría de lo que he leído.

No sería justo por mi parte hablar sólo de los desastres que he encontrado, aunque hayan sido la más aplastante mayoría, como veis en la lista. Ha habido exámenes que han sido una auténtica delicia de corregir, de algunos de vosotros que traslucís con rotunda evidencia lo mucho que habéis estudiado y lo que os habéis esforzado durante toda la evaluación continua. Mi enhorabuena más sincera a todos vosotros. Y mi agradecimiento por vuestro esfuerzo.

Y si unos cuantos pueden ¿por qué los demás no? Pensadlo. Por favor. Haced un autoanálisis, una autocrítica, tened el valor de ser sinceros con vosotros mismos y poned remedio a tiempo. O en caso contrario no os empeñéis en algo que os queda grande, si es que es esa la conclusión.

Repito que sois unos privilegiados en estos tiempos tan duros que corren y que es inmoral la forma en la que muchos de vosotros despilfarráis recursos y vuestro potencial. Como consejo de abuela os digo algo que seguro que ya os han dicho antes: jamás volveréis a tener ni la edad, ni la fuerza, ni el potencial, ni las oportunidades que tenéis hoy, aprovechadlas antes de que os tengáis que arrepentir de no haberlas aprovechado.

Estoy muy muy disgustada, y en honor a la verdad, cabreada. Es por ello, y por otras ocupaciones que tengo, que prefiero enfriar y dejar la revisión de exámenes para el lunes 16. Si venís a ver vuestros exámenes haceos conscientes de lo que habéis escrito, leed el Tipler, y analizar vuestras respuestas. No estoy dispuesta a repetir n veces lo mismo. A muchos os voy a poner a leer en voz alta lo que habéis escrito.

Espero que en el extraordinario me deis más alegrías.

Recibid todos un saludo.

A imaxe orixinal está aloxada en http://i.imgur.com/z6slt23.png.

Non hai moitas evidencias da veracidade da autoría, pero eu inclínome a crer que é certo. O texto ten ese tono tan característico de moitos profesores universitarios que ven a dicir algo así como: “co bo que son eu, ca miña impecable maneira de dar clase, coa miña facilidade de transmisión dos meus grandes coñecementos; e suspendedes”.

Coñecer a maneira de ensinar na universidade para min foi unha enorme decepción. Eu tíñaa moi idealizada, creía que a universidade non era como a educación media, onde os docentes entran, gran parte deles, para ter o seu posto de funcionario, pero equivocábame. A universidade non é mellor que a educación media. Na universidade non hai os docentes que eu imaxinaba, docentes desexando transmitir aos seus alumnos todos os coñecementos aprendidos logo de toda a súa vida dedicándose a aprender unha materia moi concreta, docentes que teñen moi claro que querían transmitir coñecementos e se formaban para saber ensinar o mellor posible, docentes que son capaces de facer ver a utilidade dunha materia dentro da titulación.

Na universidade (obviamente hai excepcións) hai persoas con un posto asegurado nunha empresa e que non son nada do que eu tiña na miña cabeza. Non se plantexan se os seus métodos docentes son os axeitados para o grupo, nin se o método de avaliación se axusta á carga de traballo, nin de se os coñecementos que pretende que os alumnos adquiran durarán máis aló do exame.

Respecto ao tema de se o profesor ten que saber motivar ou non ao alumnado hai opinións de todo tipo. Uns defenden que un profesor universitario non ten que motivar, os alumnos están porque queren e deben vir motivados da casa. Outros defenden que o profesor ten a obriga de ser capaz de facer ver a súa materia dun xeito que agrade o máis posible. Eu creo que os alumnos teñen que ter ganas, por suposto, pero por moitas ganas que teñas se ao chegar a clase te atopas con un señor subido á tarima e que le diapositivas proxectadas na pantalla, acabas odiando a materia. E ao profesor, por suposto.

Todo o mundo ten moi claro que ningún conductor dunha ambulancia levaría polo camiño máis largo ao seu paciente para chegar ao hospital, é dicir, que faría o seu traballo o mellor posible. Co profesorado non se asume iso. Os profesores dan as clases como queren, avalían do xeito que consideran e así se queda todo.

Os alumnos podemos opinar, no caso de que o profesor teña a ben escoitar, pero de pouco vale. Canseime de dicirlle a varios profesores que a súa materia se excedía nas horas de traballo que lle había que adicar, que non tiñamos claro como se puntuaba ou que necesitabamos saber como iba avaliar as prácticas para poder facelas; e nada conseguín. Todo foron promesas de cambio, igualiño que cos políticos, pero ao falar cos compañeiros que veñen detrás, dinme que todo está igual.

En definitiva, a meirande parte do profesorado cando unha promoción acada malos resultados ataca ao alumnado porque non estudan, pero non se preguntan que poden cambiar eles para evitar debacles nos exames. Todos temos que mellorar, os alumnos estudando máis ou cambiando o método de estudo; pero os profesores tamén, preguntando aos alumnos a súa opinión sobre a materia e aplicando cambios de verdade, non facendo promesas de cambio.

Top